Antidepresanlarla ilgili en yaygın yanlış inanışlardan biri bağımlılık korkusu

Bu yanlış inanışların tedaviyi geciktirebildiğini belirten Uzm. Dr. Akkeçili, “Antidepresanlar bağımlılık yapan ilaçlar değildir. Bu ilaçlar hekim önerisi ve uygun şekilde kullanıldığında bağımlılık yapmaz.” dedi, antidepresanlarla ilgili en yaygın yanlış inanışları ve doğruları sıraladı.
Acıbadem Kent Hastanesi Psikiyatri Uzmanı Uzm. Dr. Yunus Akkeçili, ruhsal hastalıklarda önceliğin doğru tanı ve kişiye özel tedavi planı olduğunu belirtti, her üzüntü ve kaygının ilaç tedavisi gerektirmediğini vurguladı. Akkeçili, sosyal medya ve çevreden edinilen yanlış bilgilerin profesyonel destek arayışını geciktirebildiğine dikkat çekerken, bilinenin aksine antidepresanların bağımlılık yapmadığını belirtti, şu bilgileri verdi: “Dünya Sağlık Örgütü’ne (DSÖ) göre depresyon ve anksiyete bozuklukları, dünya genelinde en sık görülen ruhsal hastalıklar arasında yer alıyor. Depresyonun yaklaşık 280 milyon, anksiyete bozukluklarının ise 300 milyondan fazla kişiyi etkilediği bildiriliyor. Ruh sağlığına ilişkin farkındalığın artması ve damgalanmanın azalmasıyla birlikte daha fazla kişinin profesyonel destek araması, bu hastalıkların daha görünür hale gelmesini sağlıyor. Ancak antidepresan tedavileriyle ilgili yanlış bilgiler ve önyargılar, kişilerin tedaviye geç başvurmasına veya tedaviyi erken bırakmasına neden olabiliyor.”

En yaygın yanlış inanış bağımlılık korkusu
Psikiyatrist Akkeçili, anksiyete bozuklukları, depresyon ve obsesif kompulsif bozukluk (OKB) gibi ruhsal hastalıkların günümüzde etkili şekilde tedavi edilebildiğini söyledi. Antidepresanlarla ilgili en yaygın yanlış inanışlardan birinin bağımlılık korkusu olduğunu ifade eden Doç. Dr. Akkeçili, şöyle konuştu: “En sık duyduğumuz cümlelerden biri ‘İlaçlara alışırım, bırakamam.’ oluyor. Oysa antidepresanlar bağımlılık yapan ilaçlar değildir. Bu ilaçlar kişinin kişiliğini değiştirmez, uyuşturmaz ya da zamanla sürekli daha yüksek doz gerektirmez. Tedavi süresi tamamlandığında hekim kontrolünde güvenli şekilde azaltılarak sonlandırılabilir.”

“Ruhsal hastalıkların tek nedeni genetik değil”
Depresyon ve anksiyete bozukluklarının tek bir nedene bağlı gelişmediğini belirten Akkeçili, biyolojik, psikolojik ve çevresel etkenlerin birlikte rol oynadığını vurguladı. Aile öyküsünün bazı kişilerde biyolojik yatkınlığı artırabileceğini, ancak hiçbir ruhsal hastalığın yalnızca genetik nedenlerle ortaya çıkmayacağını kaydeden Uzm. Dr. Akkeçili, “Çocukluk yaşantıları, travmatik deneyimler, uzun süreli stres, sosyal destek eksikliği ve yaşam olayları da hastalığın gelişiminde önemli rol oynar. Bu nedenle her hastanın öyküsü kendine özgüdür ve tedavi planı da bu bütüncül değerlendirmeye göre oluşturulmalıdır.”

Her üzüntü ve kaygı antidepresan gerektirmez
Ruhsal yakınmaları olan her bireyin antidepresan kullanmasının gerekmediğini vurgulayan Akkeçili, tedavinin temelinin doğru tanı olduğunu söyledi. Üzüntü, kaygı, isteksizlik, uykusuzluk ya da stresin tek başına antidepresan başlanmasını gerektirmeyeceğini ifade eden Akkeçili, sözlerini şöyle sürdürdü:
“Bu belirtiler yaşamın doğal bir parçası olabileceği gibi farklı ruhsal ya da bedensel hastalıkların da belirtisi olabilir. Bu nedenle öncelikle bir psikiyatri uzmanı tarafından ayrıntılı değerlendirme yapılması, yakınmaların bir ruhsal hastalık kapsamında olup olmadığının belirlenmesi gerekir. Tedavi kararı yalnızca belirtilerin varlığına göre verilmemelidir. Yakınmaların süresi ve şiddetinin yanı sıra kişinin günlük yaşamının ne ölçüde etkilendiği ve eşlik eden diğer tıbbi durumların da değerlendirilmesi gerekir. Psikiyatride temel yaklaşım önce doğru tanıya ulaşmak, ardından kişiye en uygun tedavi planını oluşturmaktır. Bazı kişiler için psikoterapi yeterli olabilirken, bazı hastalarda ilaç tedavisi önemli bir gereklilik haline gelebilir. En doğru tedavi, kişiye özel planlanan tedavidir.”

“Antidepresanlar bilinçsiz kullanılmamalı”
Öte yandan antidepresanların yalnızca gerekli durumlarda ve hekim değerlendirmesi sonrasında başlanması gerektiğini vurgulayan Akkeçili, bilinçsiz kullanımın bazı riskler taşıyabileceğine dikkat çekti. Antidepresanların doğru tanı konulduğunda oldukça güvenli ve etkili tedavi seçenekleri olduğunu kaydeden Akkeçili, “Ancak uygun değerlendirme yapılmadan başlanmaları, altta yatan farklı bir ruhsal hastalığın seyrini olumsuz etkileyebilir. Örneğin bipolar bozukluk gibi bazı hastalıklarda yeterli değerlendirme yapılmadan antidepresan başlanması istenmeyen klinik sonuçlara yol açabilir. Ayrıca her ilaçta olduğu gibi antidepresanların da kişiye özgü yan etkileri ve diğer ilaçlarla etkileşimleri olabilir. Bu nedenle tedavi kararı mutlaka psikiyatri uzmanı tarafından verilmelidir.” dedi.

“Kendinizi iyi hissetmeniz tedavinin bittiği anlamına gelmez”
Ruhsal hastalıklarda tedavinin yalnızca belirtilerin azalmasıyla sınırlı olmadığını belirten Akkeçili, kişinin kendisini iyi hissetmeye başlamasının ilacın hekim önerisi olmadan bırakılması anlamına gelmediğini söyledi. Pek çok hastanın kendisini iyi hissetmeye başladıktan sonra ilacı kendi kararıyla bırakabildiğini belirten Akkeçili, belirtilerin düzelmesinin, tedavinin tamamlandığı anlamına gelmeyeceğini ifade etti. Akkeçili, tedavinin ne kadar süreceğinin kişiye göre değiştiğini ve bu kararın mutlaka psikiyatri uzmanıyla birlikte verilmesi gerektiğinin altını çizdi.
“Bazı ruhsal hastalıklarda psikoterapi ön plandayken, bazı durumlarda ilaç tedavisi önemli bir gereklilik haline gelebilir. Çoğu zaman ise bu iki yaklaşım birbirini tamamlar. Tedavi planı; hastalığın özellikleri, kişinin yaşam öyküsü, beklentileri ve bilimsel tedavi rehberleri birlikte değerlendirilerek oluşturulur.”

Ege Üniversitesi uzmanlarından otizmde “nöroçeşitlilik ve erken tanı” vurgusu

Ege Üniversitesi (EÜ) Tıp Fakültesinin farklı anabilim dallarında görev yapan uzman akademisyenler, Otizm Spektrum Bozukluğu (OSB) ile ilgili toplumsal farkındalığı artırmak amacıyla kapsamlı bir bilgilendirme çalışmasına imza attı. Uzmanlar, otizmin nörogelişimsel bir farklılık olduğunu vurgulayarak, bireylerin çocukluktan yetişkinliğe uzanan süreçte yaşadıkları zorluklar ve sahip oldukları potansiyeller üzerine önemli değerlendirmelerde bulundu.
EÜ Tıp Fakültesi Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Öğretim Üyesi Prof. Dr. Şebnem Pırıldar, otizmin sıklıkla çocuklukta tanınmasına rağmen erişkin yaşlarda da teşhis edilebildiğine dikkat çekti. Belirtilerin çocukluktan itibaren mevcut olduğunu ancak bazen maskelendiğini ifade eden Prof. Dr. Pırıldar, “Belirtiler daha hafif veya silik olabilir. Kişinin sosyal becerileri gelişmişse bu belirtileri kamufle edebilir. Ayrıca anksiyete, depresyon veya DEHB gibi eşlik eden diğer psikiyatrik rahatsızlıklar ön plandaysa, otizmin özgün belirtileri gözden kaçabilir. Kadınların sosyal becerilerinin daha güçlü olması ve duyusal hassasiyetleri maskeleme yeteneklerinin gelişmiş olması, tanının atlanmasına yol açabilmektedir. Tanı süreci klinik görüşmelere ve kapsamlı gelişim öyküsüne dayanıyor. Tanının erken konulması; beceri eğitimlerinin planlanması, tetikleyici faktörlerin belirlenmesi ve eşlik eden rahatsızlıkların tedavisi açısından hayati önemdedir. Tanının ertelenmesi, özellikle ergenlik ve gençlik döneminde bireyin özgüvenini ve kimlik gelişimini olumsuz etkileyerek sosyal ilişkilerini bozabilir. Bu noktada ‘nöroçeşitlilik’ kavramını vurgulamak ve farklılıkların birer zenginlik olduğunu kabul etmek, damgalamanın önüne geçmekte yararlı olacaktır” dedi.

“Ekran maruziyeti otizmin nedeni değil, bir tercihtir”
Çocuk ve Ergen Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Öğretim Üyesi Prof. Dr. Sezen Köse, dil gelişim geriliğinin her zaman otizm anlamına gelmediğini ancak mutlaka uzman bir değerlendirme gerektirdiğini vurguladı. Ailelerin en çok merak ettiği ekran kullanımı konusuna açıklık getiren Prof. Dr. Köse, “Otizm spektrumundaki çocukların bilgi ve uyaran işleme sistemleri farklı çalışır. Bu çocuklar sosyal uyaranlar yerine, daha tekdüze ve sosyal mesaj içermeyen ekran gibi uyaranlara yönelme eğilimi gösterirler. Yani ekran maruziyeti otizmin nedeni değil, otizmli çocukların bir tercihi ve yönelimidir. Tedavi sürecinde sosyal temasın ve göz temasının artırılması, ekran maruziyetinin ise azaltılması önerilir. Özetle; uyaran eksikliğinin otizme yol açtığı görüşü bilimsel olarak kabul görmemektedir; asıl süreç, otizm spektrumundan etkilenen bireyin sosyal olmayan uyaranları tercih etmesidir. Ayrıca, ayrıştırmak yerine kaynaştırma eğitimine odaklanmak bireyin yetişkinlikteki yaşam kalitesini artırıyor” diye konuştu.

“Aşılar ve otizm arasında hiçbir bağlantı yok”
Erken tanının tedavi başarısındaki kritik rolüne değinen Çocuk ve Ergen Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Öğretim Üyesi Prof. Dr. Burcu Özbaran ise “Otizmde erken tanı ve müdahale, tedavi sonuçlarının başarısı açısından hayati önemdedir. Ailelerin veya bakım verenlerin, çocuğun gelişimiyle ilgili en ufak bir şüphe veya tereddüt duymaları halinde vakit kaybetmeden bir çocuk psikiyatristine başvurmaları gerekir. Amacımız sadece tanı koymak değil, gelişimsel duraksamaları erkenden saptayarak müdahale etmektir. Risk grubundaki çocukları erken dönemde teşhis ettiğimizde, ileride bir tanı almalarına gerek kalmadan normal gelişim süreçlerini tamamlamalarına yardımcı olabiliyoruz. Bu açıdan erken tanı, şüphelenme ve farkındalık çok değerlidir. Otizm, her bireyin farklı özellikler sergilediği çok geniş bir yelpazedir. Nörogelişimsel bir bozukluk olan otizmde, beyindeki hücre bağlantıları normal gelişimden farklılık gösterir; bazı alanlarda bağlantılar çok yoğunken, bazılarında daha gevşektir. Bu durum, bazı bireylerde duyusal hassasiyetlere veya yoğun ilgi alanlarına bağlı olarak özel yeteneklerin gelişmesine zemin hazırlayabilir. Ancak her otizmli bireyin mutlaka özel bir yeteneği olacağı düşünülmemelidir. Önemli olan, çocuğun var olan yeteneklerini ve ilgi alanlarını işlevsel bir şekilde yönlendirebilmektir. Şunu çok net ifade etmeliyim ki; aşılar ile otizm arasında hiçbir bağlantı yoktur. Türkiye, aşılama konusunda köklü ve başarılı bir sağlık sistemine sahiptir. Aşılar otizme yol açmadığı gibi, aşılamanın ihmal edilmesi çocuklarda çok daha ciddi hastalıklara neden olabilir. Bilimsel gerçek şudur: Aşılar ve otizm arasında hiçbir ilişki bulunmamaktadır” dedi.

“İş hayatında ve sosyal ilişkilerde başarı mümkün”
EÜ Tıp Fakültesi Psikiyatri Anabilim Dalı Dr. Öğr. Üyesi Cenan Hepdurgun, “Otizmli bireyler doğru yönlendirme ile toplumda çok başarılı roller üstlenebilirler. Otizmin erişkinlikte başlamıyor ancak bu dönemde fark edilebiliyor. Otizmli bireyler güçlü ve zayıf yönlerini tanıdıklarında; arkadaşlık, iş ve aile hayatında mutlu bağlar kurabilirler. Özellikle kısıtlı ilgi alanları, bazı meslek dallarında büyük bir avantaja dönüşebilir. Bilgisayar sektörü, bilim ve sanat alanında dünyaya yön veren pek çok ismin otizm spektrum özelliklerine sahip olduğu bilinmektedir. Kişi, kendine uygun mesleği bulduğunda, dünyanın gidişatını değiştirecek düzeyde büyük başarılara imza atabilir” diye konuştu.
Ege Üniversitesi uzmanları, çocukluktan itibaren takip edilen ve erişkinlikte yeni tanı alan bireyler için sosyal beceri ve eğitim programları geliştirmeye, klinik uygulama ve bilimsel araştırmalarla yaşam kalitesini artırmaya devam ettiklerini belirterek açıklamalarını sonlandırdı.

Depresyon, obezite riskini artırıyor

Gelinen noktada kişinin kendini obezite ve depresyon sarmalı içinde bulabileceğini aktaran Klinik Psikolog Burçin Deniz, “Psikiyatrik bozukluklar ile obezite arasında karşılıklı bir etkileşim bulunmaktadır. Mevcut bir psikiyatrik rahatsızlık obezite gelişme riskini artırabilirken, obezite de bireyde psikiyatrik bir bozukluğun ortaya çıkması açısından risk faktörü oluşturabilir. Obezite ile en sık ilişkilendirilen psikiyatrik rahatsızlıklar arasında depresyon ve yeme bozuklukları yer almaktadır” mesajını verdi.
Obezite yalnızca fazla kilodan ibaret değil; çoğu zaman ruh sağlığıyla iç içe ilerleyen karmaşık bir süreç olarak karşımıza çıkıyor. Araştırmalar, depresyon ile obezite arasında çift yönlü ve güçlü bir ilişki bulunduğunu ortaya koyuyor. Medicana International İzmir Hastanesi Psikoloji Uzmanı Klinik Psikolog Burçin Deniz, depresyon tanısı bulunan bireylerde obezite gelişme riskinin yüzde 58 oranında arttığına dikkat çekerek, bireylerin kendilerini zamanla ‘obezite-depresyon sarmalı’ içinde bulabildiğini vurguluyor. Klinik Psikolog Burçin Deniz, “Psikiyatrik bozukluklar ile obezite arasında karşılıklı bir etkileşim bulunmaktadır. Mevcut bir psikiyatrik rahatsızlık obezite gelişme riskini artırabilirken, obezite de bireyde psikiyatrik bir bozukluğun ortaya çıkması açısından risk faktörü oluşturabilir. Obezite ile en sık ilişkilendirilen psikiyatrik rahatsızlıklar arasında depresyon ve yeme bozuklukları yer almaktadır” dedi.

Depresyon obeziteyi, obezite depresyonu tetikliyor
Obez bireylerde depresyon gelişme olasılığının; demografik özellikler ve eşlik eden sağlık sorunları gibi değişkenlerden bağımsız olarak toplum geneline kıyasla daha yüksek olabileceğini aktaran Klinik Psikolog Burçin Deniz, “Bu kapsamda yaş ve cinsiyet farklılıkları, medeni durum, kronik hastalık varlığı, sosyal destek düzeyi ve ekonomik şartlar gibi etmenler kontrol edildiğinde dahi risk artışının sürdüğü belirtilmektedir” sözlerini kaydetti. Yapılan çalışmalarda obez kişilerde depresyon riskinde yüzde 55 oranında artış gözlemlendiğini benzer şekilde de depresyon tanısı alan kişilerde de obezite gelişme riskinin yüzde 58 oranında arttığını kaydeden Klinik Psikolog Burçin Deniz, “Depresyonun bazı temel belirtileri obezite açısından risk oluşturabilmektedir. Depresyonun karakteristik özelliklerinden biri olan isteksizlik ve motivasyon kaybı, bireyin günlük fiziksel aktivitelerinde azalmaya yol açarak kilo artışına zemin hazırlayabilir. Bunun yanı sıra depresyon sürecinde iştah artışı görülebilmekte ve bu durum kalori alımının artmasına neden olabilmektedir. Depresyon, obez bireylerin kilo verme tedavi programlarına uyumunu olumsuz yönde etkileyebilmektedir” ifadelerini kullandı.

Toplumsal baskıdan kısır döngüye
Yeme bozuklukları içinde özellikle tıkınırcasına yeme bozukluğu, obezite gelişimi açısından önemli bir risk faktörü olarak öne çıktığını aktaran Klinik Psikolog Burçin Deniz, “Araştırmalar, toplumsal zayıflık idealine yönelik baskıların ironik biçimde aşırı yeme davranışını tetikleyebildiğini gösteriyor. Diyetle başlayan süreç, irade ve özdenetimin zayıfladığı durumlarda kontrolsüz yeme ataklarına dönüşebiliyor. Depresyon, düşük benlik saygısı ve akran desteğinin yetersizliği de bu tabloyu ağırlaştıran etkenler arasında yer alıyor. Özellikle çocuk ve ergenlerde dışlanma, olumsuz duyguları artırarak tıkınırcasına yeme davranışını pekiştirebiliyor. Böylece kilo artışı, depresif belirtiler ve sosyal geri çekilme birbirini besleyen bir kısır döngüye dönüşebiliyor” diye konuştu.

Stres karşısında beyin sağlıksız besleniyor
Stresli ve duygusal olarak zorlayıcı dönemlerde birçok kişinin yüksek yağ ve karbonhidrat içeren besinlere yönelebildiğini dile getiren Klinik Psikolog Burçin Deniz, “Stresli ya da üzgün olunan dönemlerde bazı bireylerin yeme davranışında artış gözlenebilmektedir. Bu durum çoğu zaman özellikle yağ ve karbonhidrat içeriği yüksek besinlere yönelim şeklinde ortaya çıkmaktadır. Yoğun stres altında çalışan bireylerin, daha az stres yaşayanlara kıyasla sağlıklı besinleri daha az tercih ettikleri ve yağ oranı yüksek yiyecekleri daha sık tükettikleri bildirilmektedir. Kaygı, öfke, sıkıntı ve depresif duygular aşırı yeme davranışını tetikleyebiliyor. Yeme eylemi kısa süreli bir rahatlama sağladığı için bu davranış pekişiyor ve sürdürülebilir hale geliyor. Bu nedenle obezite tedavisinde yalnızca diyet ve egzersiz değil, psikolojik destek de kritik önem taşıyor. Özellikle Bilişsel Davranışçı Terapi, kilo alımına neden olan düşünce ve davranış kalıplarını yeniden yapılandırarak kalıcı kilo kontrolüne katkı sağlıyor” mesajını verdi.

‘Depresyon yaşlılıkta yaşam süresini etkileyebilir’

VM Medical Park Samsun Hastanesi Psikiyatri Kliniği’nden Uzm. Dr. Burçin Nuri Akal, yaşlılık ve depresyon hakkında bilgilendirmelerde bulundu. Yaşlılık döneminde görülen depresyona değinen Uzm. Dr. Burçin Nuri Akal, “Sevilme, onaylanma, desteklenme, aidiyet ihtiyacımızı modern hayatın kolaylıkları maalesef karşılayamıyor. Bu tür duygulara en çok ihtiyaç duyulan, en hassas dönemlerden birisi de yaşlılık dönemidir. Bu ihtiyaçlara organik rahatsızlıkların, yeti yitimlerinin, yakınların kaybının, sosyal desteğin azalmasının, ekonomik sorunların eklenmesi yaşlıları depresyona daha yatkın hale getiriyor” şeklinde konuştu.

‘Depresyon yaşlılıkta yaşam süresini etkileyebilir’

Yaşlılığa özgü sanılan belirtilerin depresyonun habercisi olabileceğini söyleyen Dr. Akal, şu bilgileri paylaştı:
“Depresyon, yaşlılıkta yaşam kalitesini hatta yaşam süresini etkileyen bir rahatsızlıktır.

Ne yazık ki bazen depresyon belirtilerini normal yaşlılık süreci gibi algılayıp kabullenici olabiliyoruz. Oysa depresyon normal geçici duygusal bir süreç değil, tedavi edilmesi gereken bir hastalıktır. Depresyon karşımıza uzun süreli ümitsizlik, değersizlik, çaresizlik, suçluluk duyguları, daha önce zevk aldığı aktivitelerden zevk alamama, uyku ve iştah değişiklikleri, ölüm ve intihar düşünceleri gibi genel depresyon belirtileri şeklinde çıkabilir. Yaşlılarda çoğunlukla uykusuzluk, unutkanlık, dikkat ve ilgi kaybı, bedensel şikayetler ve bunlarla aşırı meşgul olma, huzursuzluk, ajitasyon şeklinde gözlenebilir. Kendimi iyi hissetmiyorum, halim yok gibi cümlelerle kendilerini günlük yaşamdan ve sosyal hayattan geri çekebilirler. Beslenmesini ve kullanması gerekli ilaçları ihmal etmeye başlar ya da aşırı sebepsiz fiziksel yakınmalar, uykusuzluk, ağrı gibi bedensel şikâyetlerle sık sık hastanelere giderler.”

Psikoterapi tek başına yeterli olmayabilir

Yaşlı depresyon hastalarının da genç hastalar kadar depresyon tedavisinden fayda gördüklerine dikkat çeken Uzm. Dr. Burçin Nuri Akal, “Tedavide hastanın durumuna göre psikoterapi tek başına yeterli olabildiği gibi antidepresan ilaçlarla beraber de planlanabilir. Yaşlılarda rahatlıkla kullanabileceğimiz diğer rahatsızlıkları için kullandığı ilaçlarla etkileşmeyecek antidepresanlar, psikiyatrist gözetiminde planlanarak tedavisi düzenlenir. Antidepresan ilaçların etkileri 2-3 hafta sonrasında başlar. Genellikle 6 ay ile 1 yıl gibi bir süre kullanmak gerekir. Psikotik özellikler gösteren ya da dirençli durumlarda EKT tedavi yöntemlerinden biridir” diyerek sözlerini noktaladı.

Bastırılan duyguların ortaya çıkarabileceği muhtemel 5 durum

Duygularınızı içinize attığınız anlar, gerçekten hissettiklerinizi dışa vurmaktan kaçındığınız zamanlardır. Birçoğumuz duygularımızı bastırır ve onlar yokmuş gibi davranırız, çünkü öfke gibi sorunlu duyguları ifade etmenin normal olmadığını düşünerek büyüdük. Ayrıca güçlü insanların ağlamadığına ya da çok mutlu olmanın seni gülünç gösterdiğine inanmaya koşullandık.

Duygularını bastıran insanlardan biriyseniz, duygularınızı ifade etmek sizin için oldukça zor olabilir veya birinin duygularını incitebileceğine inandığınız için duygularınızı ifade etmekten korkabilirsiniz. Duygusal sağlığınız söz konusu olduğunda dengenin önemli olduğunu unutmayın. Her duygunun herkesle paylaşılması gerekmediği doğrudur, ancak yine her şeyin bastırılması da gerekmez. İşte, bu duyguların sizi nasıl etkileyebilecekleri;

1. ENDİŞELİ HİSSEDEBİLİRSİNİZ
Sürekli endişeli hissetmek, duyguları bastırmanın en yaygın etkisidir. Duygularını bastıran insanlar duygularını ifade etmekte zorlanırlar, bu yüzden kendilerini endişeli hissederler ve açılmamaya daha yatkın olurlar. Zamanla bu bir kısır döngü haline gelir ve kaygı bozukluğu yaşamaya başlarsınız. Bununla birlikte daha fazla içinize kapanabilir ve kendinizi başkalarından uzak tutmaya başlayabilirsiniz.

2. DUYGULARINIZI İFADE ETMEK ZORLAŞIR
Başkalarını strese sokmak istemezsiniz, bu nedenle endişelerinizi başkalarıyla paylaşmaktan çekinirsiniz. Bu ruh sağlığınız için iyi değildir. Duygularınızı bastırmanın depresyon ve anksiyete bozukluklarına yol açabileceğini biliyor musunuz? Evet, bu doğru, sorunlarınızı kendinize saklamak, uzun süre düşünmenize ve endişe duymanıza yol açacaktır.

3. HER ŞEYE AŞIRI TEPKİ VEREBİLİRSİNİZ
Kendinizi endişe verici büyük konuları gözden kaçırırken bulduğunuzda, aşırı tepki vermeyi ve önemsiz meseleler üzerinde patlama yaşamayı tercih ettiğiniz oldu mu? Cevabınız evet ise, bunun nedeni belki de öfkenizi değiştiriyor olmanızdır. Bunun nedeni, küçük şeyler için birine kızmanın, hayatınızdaki gerçek sorunu ele almaktan daha kolay olmasıdır.

4. SIK SIK BAŞ AĞRISI YAŞARSINIZ
Bastırılmış duygular bazen migreni tetikleyebilir veya şiddetlendirebilir. Uzun süreli veya akut stres, beyinde migren mekanizmalarına katkıda bulunan kimyasal değişikliklere neden olabilir. Sürekli olumsuz düşünceler düşünmek yerine kendinizi ifade etmeye çalışın. Günlerce geçmeyen migren ataklarının ya da kronik baş ağrılarının esiri olmak istemezsiniz.

5. YÜZLEŞMEKTEN KAÇINIRSINIZ
Kendinizi sürekli olarak diğer insanlarla iletişim kurmaktan uzaklaştırmaya çalışırken buluyorsanız, konuyu gözden kaçırıyor ve yüzleşmekten kaçınmaya çalışıyor olabilirsiniz. Yüzleşme bu kadar korkutucu bir şey olmamalı. Aslında sorunlarla sağlıklı bir şekilde yüzleşmek, insanların daha derinden anlaşılmasını sağlayabilir. Savunmasız olmanızı ve gerçek düşüncelerinizi ve duygularınızı ifade etmenizi sağlar. -ensonhaber

Urla Medya